۴۸ ساختمان بحرانی تهران به دلیل ناتوانی مالی ساکنان متوقف ماندهاند،پیشنهاد ورود شهرداری برای تامین اعتبار
مهدی بابایی،رئیس کمیته ایمنی شورای شهر تهران با اشاره به باقی ماندن ۴۸ ساختمان بحرانی در پایتخت گفت: بخش عمده این ساختمانها مسکونی هستند و ناتوانی مالی ساکنان برای پرداخت هزینههای ایمنسازی، روند تعیینتکلیف آنها را با کندی مواجه کرده است؛ به همین دلیل پیشنهاد شده شهرداری برای ایمنسازی این ساختمانها اعتبار اختصاص دهد و هزینه انجامشده بعداً به عنوان بدهی ملک از مالکان دریافت شود.
مهدی بابایی در گفتوگو با «ساختمان آنلاین» با اشاره به آخرین وضعیت ساختمانهای بحرانی تهران اظهار کرد: از ۱۲۹ ساختمان بحرانی که شناسایی شده بود، اکنون ۴۸ ساختمان همچنان در این وضعیت قرار دارند و بخش قابل توجهی از آنها کاربری مسکونی دارند.
وی افزود: مسئله اصلی در این ساختمانها، توان مالی ساکنان است. بسیاری از افرادی که در این ساختمانها زندگی میکنند، بضاعت لازم برای انجام اقدامات ایمنی و تأمین هزینههای مربوط به مقاومسازی و رفع خطر را ندارند و همین موضوع باعث شده روند ایمنسازی این ساختمانها به سادگی ساختمانهای تجاری پیش نرود.
بابایی با اشاره به تفاوت ساختمانهای مسکونی و تجاری ادامه داد: در ساختمانهای تجاری که در گذشته در فهرست ساختمانهای بحرانی قرار داشتند، امکان ورود قضایی و اعمال محدودیتهای قانونی بیشتر بود، اما در مورد ساختمانهای مسکونی، موضوع با زندگی و سکونت مردم ارتباط مستقیم دارد و نمیتوان صرفاً با حکم قضایی، مسئله را حل کرد.
رئیس کمیته ایمنی شورای شهر تهران گفت: نمیتوان از دادستانی انتظار داشت که در شرایط اقتصادی موجود، صرفاً با صدور حکم، یک ساختمان مسکونی را تخلیه کند و خانوادهها را از محل زندگی خود خارج کند؛ بنابراین برای این ساختمانها باید راهکار دیگری در نظر گرفت.
وی افزود: پیشنهادی که در کمیته ایمنی مطرح شده این است که شهرداری در موارد ضروری، اعتبار لازم برای ایمنسازی ساختمان را تأمین کند و این مبلغ به عنوان بدهی ساختمان ثبت شود تا در ادامه و در چارچوب ضوابط، هنگام انجام امور مرتبط با ملک، از جمله پرداخت عوارض یا دریافت پایان کار، امکان وصول آن وجود داشته باشد.
بابایی تأکید کرد: این موضوع میتواند یکی از راهکارهای عملی برای باز کردن گره ساختمانهای مسکونی بحرانی باشد؛ چراکه هدف اصلی، ایمن شدن ساختمان است و نباید به دلیل ناتوانی مالی ساکنان، روند ایمنسازی متوقف بماند.
وی با اشاره به تجربه برخی مناطق در این زمینه گفت: در یکی دو منطقه، از جمله منطقه ۲۰، برای چنین مواردی اعتباراتی پیشبینی شده و میتوان این تجربه را بررسی و برای سایر ساختمانهای مشابه نیز سازوکار مشخصی طراحی کرد.
کاهش حریق پس از دو دهه؛ تغییر رویکرد مدیریت ایمنی
رئیس کمیته ایمنی شورای شهر تهران در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به آمار اعلامشده درباره کاهش ۸ درصدی حریق در سال ۱۴۰۵، این اتفاق را حاصل تغییر رویکرد در سیاستگذاری حوزه ایمنی دانست.
بابایی گفت: اگر روند حریق در تهران طی دو دهه گذشته را بررسی کنیم، در بسیاری از سالها شاهد افزایش سالانه تعداد حریق بودیم. در این سالها عمده تمرکز مدیریت شهری بر افزایش تعداد ایستگاههای آتشنشانی، توسعه تجهیزات و افزایش نیروی انسانی بود.
وی ادامه داد: این اقدامات باعث شد زمان رسیدن نیروهای آتشنشانی به محل حادثه کاهش پیدا کند؛ برای مثال اگر زمانی رسیدن به محل حریق حدود ۶ دقیقه طول میکشید، با افزایش تعداد ایستگاهها این زمان کاهش یافت، اما تعداد حریقها همچنان روند افزایشی داشت.
بابایی افزود: در این دوره، رویکرد سیاستگذاری تغییر کرد و در برنامه چهارم، شهرداری تهران به سمت کاهش تعداد حریقها هدایت شد. بر اساس این رویکرد، هدف این بود که در سالهای ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲ رشد حریق متوقف شود و از سال ۱۴۰۳ به بعد، روند آن به تدریج کاهش پیدا کند.
وی گفت: وقتی این تغییر رویکرد در کنار اجرای برنامهها، تشکیل کمیته ایمنی و پیگیری موردی ساختمانهای بحرانی قرار گرفت، نتیجه آن در آمار حریق نیز دیده شد.
رئیس کمیته ایمنی شورای شهر تهران خاطرنشان کرد: برای نخستین بار طی حداقل دو دهه اخیر، شاهد روند نزولی حریق در تهران هستیم و کاهش ۸ درصدی اعلامشده نیز در همین چارچوب قابل بررسی است.
